32. Vraagtekens

‘Ik wil met jullie teruggaan naar het moment waarop het misbruik aan het licht kwam,’ stelde de therapeut voorzichtig voor. We zaten in het kleine kamertje. Met z’n drieën, schuin tegenover elkaar en vormden zo een gespreks-driehoek. ‘We beginnen bij jou,’ zei ze, met een knikje mijn richting uit. Ik haalde diep adem. Het woord ‘misbruik’ was al afschuwelijk om te horen. Laat staan om erover te praten.

Ik dacht diep na om woorden te geven aan dat verschrikkelijke moment dat mijn dochter het vertelde: ‘Het was alsof er een koude hand om mijn hart werd gelegd. Alsof mijn keel werd samengeknepen. Maar tegelijk kon ik het ook niet geloven,’ zuchtte ik. ‘Toen het tot me doordrong was het alsof de hele basis, alles waar we op hadden gebouwd, werd weggeslagen. Onder mijn voeten werd plat-gebombardeerd. En ik op de ruïne’s moest leren verder te leven.’

Het was niet de eerste keer dat ik zo’n ervaring had. In mijn eerste huwelijk was ik daar al vaker tegenaan gelopen. Telkens, als ik er weer achter kwam dat de vader van de oudste meisjes helemaal niet zo’n nette jongen bleek te zijn, als ik had vermoed. ‘Ik was misschien inmiddels gewend om door te gaan. Na elke klap die ik te verwerken kreeg, in het verleden, krabbelde ik ook weer op. Strompelde verder. Roeide ik door, met dat wat ik nog over had van de riemen. Zo voelde het toen ook!’

Ik keek opzij en peilde zijn reactie. Ik zag dat zijn ogen rood waren, maar er waren geen tranen. Zwijgend zat hij daar en ik ging verder: ‘Toen bleek ik ook nog eens zwanger! Dat was de druppel. Ik overzag het niet meer. Wist niet meer hoe ik alleen verder moest gaan.’ Ik vertelde over de onmacht die ik voelde. De pijn. Maar ook de onzekerheid over de keuze die ik toen had gemaakt.

‘Hoe is dat voor jou om te horen?’ vroeg de therapeut aan de man rechts van mij. Hij keek verschrikt op. ‘Rot!’ klonk het schuldbewust.

‘De enige reden dat ik nu nog bij je ben, is voor onze kinderen,’ ging ik verder:’En omdat we het fatsoen hebben om normaal met elkaar om te gaan.’ Hij knikte langzaam en mompelde: ‘Dat snap ik.’

‘Voor mij kwam het misbruik als donderslag bij heldere hemel,’ legde ik uit: ‘We hadden het toch goed samen? Ik was dankbaar dat ik je was tegengekomen. Blij dat ik ook eens mocht meemaken wat het is om ‘gelukkig-getrouwd’ te zijn. Ik voelde me een team met je. Samen-één. Maar dat is nu helemaal weg.’

‘Maar hoe kwam het dan tòch zover?’ vroeg de therapeut, met haar blik op hem gericht. Ik zag hoe hij aarzelde. Wiebelde op zijn stoel. Hoe hij de vloerbedekking bestudeerde en toen weer naar mij keek. ‘Ervoer jij jullie huwelijk ook zo, zoals zij het omschreef?’ moedigde de therapeut hem aan om toch wat te zeggen. Ik hield mijn ogen op hem gericht. Keek hem verwachtingsvol aan. Hij zou dit toch ook beamen? Zeggen dat hij er hetzelfde instond als ik.

‘Nee,’ kwam er na lange tijd uit. ‘Nee, ons huwelijk was toen even wat minder.’ Verward keek ik van de één naar de ander. Ik begreep er niets van. Wilde schreeuwen: ‘Hoe kan dat nou?!’ Maar dat was niet volgens de instructies. Ik zou moeten luisteren. Stil zijn. Geduldig wachten op wat komen ging. Ik beet op mijn lip.

‘Nee,’ begon hij zijn relaas: ‘Ik had het idee dat ze me toch niet vertrouwde. Dacht eigenlijk dat het kwam door haar vorige huwelijk. Daarin was ze natuurlijk al behoorlijk beschadigd. En nu merkte ik het ook. Ze stelde me veel vragen. Wilde alles van me weten. Over mijn verleden. Over de tijd dat ik haar nog niet kende,’ hoorde ik hem uitleggen.

Waarom heeft hij me dat nooit gezegd? Dat hij het zo interpreteerde? Dat hij het zag als een kruisverhoor, in plaats van interesse? ‘We hadden toch afgesproken dat we open en eerlijk naar elkaar zouden zijn?!’ interrumpeerde ik hem nu: ‘Dat we alles tegen elkaar zouden zeggen? Dat we geen geheimen voor elkaar zouden hebben? Ja toch?’ Ik kon het niet laten hem doordringend aan te kijken: ‘Voor mij was dat een stukje investeren. Investeren in onze relatie. Omdat we dat zo hadden afgesproken en ik zuinig wilde zijn op wat we hadden. Maar dat is nu ver te zoeken. Ik stel geen vragen meer, omdat het me niets meer kan schelen! Al zou je vreemdgaan. Zolang je maar van mijn kinderen afblijft!’ gooide ik er in een keer uit.

‘Zoo’, was alles wat hij zei. Het klonk ietwat geschrokken en even zette hij grote ogen op. Verder niet. Het bleef ineens doodstil.

In die stilte bedacht ik me, dat hij misschien wel ‘verliefd’ was geweest op mijn dochter. Omdat de relatie met mij, volgens hem, even ‘wat minder’ ging. Zou dat het zijn geweest? Was dat dan de oorzaak? De reden om te doen wat nooit had mogen gebeuren? En hoe was dat dan nu? Nu onze relatie op zo’n laag pitje was komen te staan, dat ons huwelijk alleen nog maar was gebaseerd op het gezamenlijk hebben van twee kleine meisjes?

‘Mensen, het is al kwart over acht. Tijd om af te ronden,’ onderbrak de therapeut de stilte: ‘Er hangt nog een groot vraagteken in de lucht. Maar dat laten we maar even zo. Over twee weken zullen we het weer oppakken.’ Ik knikte gedwee. Het was een groot, onopgelost, vraagteken, ja. Dat hing er en zou er voorlopig blijven.

En eigenlijk was het er al jaren. Maar inmiddels was het nog veel groter dan voorheen.

Advertenties

51 gedachtes over “32. Vraagtekens

  1. Ik kan het mij levendig voorstellen jouw gedachten, gezien ik al eens had gezegd dat mijn ex 2 ook aan de mijne heeft gezeten…. dit is dan ook absoluut de reden dat ik nog altijd alleen ben, natuurlijk zijn er wel mannen geweest, maar altijd elders, ver weg van…. Nu ze de deur uit is, zou het kunnen, maar jij doet mij beseffen, dat ik misschien ook nog wel bepaalde issues heb zelfs nu ze al volwassen is.

    X

    Liked by 1 persoon

  2. Hoe je het ook wendt of keert: het zou nooit de reden mogen zijn om zoiets te doen. Dat je allebei in een andere werkelijkheid leeft als het gaat om het (beleven van) samen zijn, de relatie, dat is al pijnlijk genoeg. Maar dat kan en mag geen excuus zijn. Maar goed, het is (vooralsnog) makkelijk oordelen van de buitenkant.

    Liked by 1 persoon

  3. Echt weer een man, zich eigenlijk van geen kwaad bewust.
    Maak mij er zo boos om, die frustratie tussen hun benen.
    Bestaat er geen liefde meer, zijn de mannen dan nooit eerlijk? Je kan toch niet aan een kind komen wat zijn dochter had kunnen zijn.
    Meisje, ik heb een hoge pet op voor jou, dat jij je zo sterk kunt houden. Het misbruiken van je lieve dochter. Die vent moet achter slot en grendel.
    Ik zal het allemaal nog lezen en zal ik je ooit tegenkomen verdien jij het mooiste bos bloemen.

    Heel veel sterkte voor jou en je kids.
    Je bent een kanjer👍🏼

    Liked by 1 persoon

  4. Je kunt je afvragen wie en hoe deze man in de kern van zijn wezen is. Iemand die zoiets doet en dat onder de pet heeft gehouden, lijkt van nature weinig empathie en geweten te hebben, of een slecht ontwikkeld of verstoord geweten. Want als je zoiets doet, dan stel je je eigen driften en behoefte boven de pijn van je slachtoffer. Als hij echt genoeg geweten en empathie had gehad, dan zou hij zelf enorm zijn geschrokken van wat er de eerste keer was gebeurd en zich enorm hebben bekommerd om het welzijn en het trauma van je dochter. En het koste wat kost hebben willen rechtzetten, voor zover mogelijk. En het geen tweede keer laten gebeuren.

    Dus, de vraag is wie en hoe deze man in de kern van zijn wezen is. Mocht hij een autistische aanleg hebben, dan verklaart dat voor een deel het gebrek aan empathie en zelfs aan geweten (wat je een ander aandoet).

    Achteraf schuldbewust zijn of DOEN, tja…

    Al zou het zo zijn dat een bepaalde onvrede, een bepaald ongenoegen, een bepaalde ontevredenheid en de knuffeligheid van je dochter hem destijds hebben geprikkeld, dan nog duidt zijn gedrag op een zwak ontwikkeld geweten en empathie, bekommernis. Hij ging immers weer in de fout. En zover mij duidelijk is, heeft hij pas spijt betuigd toen je dochter ermee naar buiten kwam.

    Wat als zij dat niet had gedaan?

    Zou het dan ook een derde keer hebben plaatsgevonden? Zou hij het prima hebben gevonden, zo ‘lekker’ in het geniep zijn behoefte bevredigen over de rug van een stiefdochter?

    Hij lijkt me iemand die heel weinig van zichzelf bloot geeft en die moeilijk te kennen valt. Iemand die waarschijnlijk zelf niet eens echt bewust is van wat er in hem leeft.

    Je kan er lang en breed over analyseren, feit is dat het een verschrikkelijk gezinsdrama is en dat het vreselijk is dat het allemaal is gebeurd en dat je hier de rest van je leven mee moet worstelen. Maar ja, tragedies komen in zo ontzettend veel levens voor. That’s life.

    Veel liefs,

    Roland Danckaert.

    Liked by 1 persoon

    • Wat een duidelijke, heldere analyse, Roland. Ik heb me zelf ook al afgevraagd of het een vorm van ‘autisme’ kan zijn. Heb hem ook de vraag gesteld: ‘wat als zij er (nog) niet mee naar buiten was gekomen?’
      Tot nu toe nog onbeantwoorde vragen, die ik heel graag snel beantwoord zal zien!
      Liefs terug.

      Liked by 1 persoon

      • Lieve Safea,

        Wat ik me afvraag over de vragen waarop je heel terecht antwoord zoekt en moet krijgen (kennis en inzicht kunnen leiden tot meer begrip en ontspanning), is of de antwoorden werkelijk zullen bijdragen aan zachtere gevoelens en gedachten over de dader en jullie huwelijk. Wat de antwoorden ook zijn, het wist eigenlijk niets uit. Nogmaals, die vragen heb je en moeten beantwoord worden, al was het maar voor jezelf. Maar kunnen de antwoorden bepaalde woede, verdriet en teleurstelling verminderen, voldoende om verder te kunnen? Natuurlijk is het de poging waard. Maar stel dat hij autistisch is… Dan blijf je zitten met een man die dus zo is, die weinig empathie en sociaal geweten heeft. En die heeft gedaan wat hij heeft gedaan. De vraag is ook helemaal niet of je nog van hem houdt, de vraag is of je het gebeurde ooit zodanig kunt verweven met de voortzetting van het huwelijk dat het weer perspectief biedt. De tijd zal het leren. Je zit nou eenmaal in deze fase van het proces en de uitkomst zal ooit blijken. Ik wens je hoe dan ook veel sterkte toe. Je moet wel heel sterk zijn om dit allemaal te kunnen doorstaan. Liefs van Roland Danckaert, de psychologische transgender 🙂 .

        Liked by 1 persoon

      • Haha.. wat heb jij jezelf een mooie titel gegeven: psychologische transgender. Daar moeten er meer van komen in deze wereld. 😉
        De vragen die jij stelt, heb ik ook. Dus ikzelf wacht ook af wat de tijd (en de therapie) mij leert..

        Liked by 1 persoon

      • Niets wat ik schrijf of me afvraag over jouw situatie heb jij al niet 100.000 keer overdacht. Dat besef ik terdege, lieve schrijfster! Ik vind het heerlijk zoals je schrijft, reageert en mij aanvoelt. Bedankt!

        Liked by 1 persoon

    • Ik wens je meer tijd dan wijsheid tijd toe. Wijs ben je al. Daadkrachtig ook, dat heb je al bewezen in je eerste huwelijk.
      Je gaat er op de best mogelijke wijze mee om. Als buitenstaander is het makkelijk om te oordelen en te zeggen wat je had of zou moeten doen. Maar wat als we zelf in die situatie zouden verkeren, wat als we jou zouden zijn?
      Dat je er zo goed en open over kunt schrijven, is een zegening. Het schrijven helpt niet alleen jezelf om alles wat meer te ventileren en op een rijtje te zetten, het helpt ook lotgenoten. Buiten dat is het behalve tragisch en afschuwelijk toch ook interessant voor buitenstaanders die er emotioneel niet bij betrokken zijn. Want het is zoals het leven kan gaan. Dit is real stuff gewoon. En het staat niet op zichzelf. Het komt zoveel voor. En niet alleen in en rondom kerken en in religieuze gezinnen, ook bij sportclubs, ook bij niet-gelovige gezinnen.

      Trouwens, hiermee wil ik niets afdoen aan de mooie, goedbedoelde wens van wijsheid. die je wordt toegewenst. Alleen, ik denk dat het allemaal afhangt van de ontwikkelingen. Je hebt een proces in gang moeten zetten en men moet vaak een lange aanloop nemen voordat men kan springen. Het is zo’n gecompliceerde situatie… Het is niet zwart-wit, helemaal niet zelfs.
      Daarom denk ik dat de tijd veel duidelijk zal maken.

      Liked by 2 people

  5. Er gaat veel door mijn hoofd, als ik jouw blogje lees. Bijvoorbeeld: waarom zou je in therapie gaan met iemand die zoiets aan je dochter aangedaan heeft? En ook: Je merkt dat hij zelf amper onder ogen kan zien wat hij veroorzaakt heeft, en daar blijkbaar excuses voor zoekt. en vervolgens: en nu is de tijd op, komt hard over. Dan moesten jullie het zelf maar verder uitzoeken tot aan de volgende sessie? pfft… heftig.

    Liked by 1 persoon

    • Ik snap je vraag. We zijn ook niet in relatie therapie. We volgen deze sessies om te kijken of er nog iets is waarop we opnieuw kunnen gaan bouwen. Omdat we wel samen twee kinderen hebben, waardoor we toch altijd met elkaar geconfronteerd zullen blijven..

      Liked by 1 persoon

  6. Het zál wel niet anders kunnen maar hoe is het toch mogelijk dat een therapiegesprek door tijd bepaald afgebroken wordt, en niet pas op een punt waarop duidelijk is dat beide partijen nodig even zélf moeten overdenken wat besproken is.

    Liked by 1 persoon

  7. heb met verwondering je verhaal gelezen , dus die smeerlap is nog steeds in jullie leven
    en zegt bij zo’n peut dat het zijn schuld niet is , je mag het niet zeggen , maar ik zou die 2 wat pppfffttt
    ja jullie blijven in relatie vanwege de kinderen , maar dan nog , de kans op herhaling is heel groot

    ik noem het m’n tuintje hihi het is het Goois Natuur reservaat , waar ik vlak tegen aan woon en als m’n broekzak ken na een 38 jaar rondstruinen

    ik vroeg het al eens , hoe kan ik er voor zorgen dat ik een update krijg van jou blog , nergens zie ik iets staan zoals ” volgen “

    Liked by 1 persoon

  8. Zo, wat een verhaal en wat een heftige sessie.

    Ben er stil wat, kan geen juiste woorden vinden. Alleen dat ik je heel veel sterkte wens. Wat moet dit afschuwelijk zijn voor jou als moeder. (uit eigen ervaring weet ik hoe het is als je het meemaakt als kind, maar door jou ontdek ik de andere kant. Afgrijselijk, heftig, verdrietig en nog veel meer.)

    Liked by 1 persoon

    • Dankje. Ja, dat is de juiste omschrijving.. Heftig dat jij dit heb meegemaakt. Als moeder is het verschrikkelijk als haar kind zoiets overkomt. Liever zou ik het lijden van mijn kinderen zelf willen dragen..

      Like

  9. Tsja….ik moet je eerlijk zeggen dat geen enkel excuus voor mij goed genoeg zou zijn. Authist ???? En dan ???? Is het dan minder erg ???
    Ik lees je blog al een poos en ik moet je eerlijk zeggen…bij mij ging hij het huis uit en er nooit meer in !!
    Mijn kinderen zou ik ten alle tijden tegen hem beschermen. Hij zou zelf maar in therapie moeten gaan om met zijn “afwijking” in het reine te komen.
    Mens wat hoop ik dat je voor jezelf en je kinderen hebt gekozen !!

    Liked by 1 persoon

    • Hij is ook in dader-therapie geweest. Daar werd vastgesteld dat de kans dat het zich zou herhalen net zo groot is als bij iedere andere man. Als dat niet zo was, had ik hem direct de deur gewezen ja.. Nu is het nog afwachten waar dit op uit loopt..

      Like

      • Als bij iedere andere man !?!?! ..sorry ik neem het even voor de mannen in het algemeen op !!…de meeste mannen….doen dit soort dingen niet..
        Er lopen mij teveel van die tikkende tijdbommetjes rond..ze doen het prima zolang ze therapie krijgen of begeleid worden …en dan ineens…gebeurd het weer…
        Maar ..jouw leven..jouw keus

        Liked by 1 persoon

  10. Wat een heftig verhaal, wat een heftige gebeurtenis. Echt een nachtmerrie zoiets.

    Wat zitten sommige mensen toch raar in elkaar. Ik kan me voorstellen dat het voelt of de grond onder je voeten vandaan knalt als je zoiets hoort. Alle vertrouwen in een mens is meteen weg denk ik.

    Heel veel sterkte en wijsheid, dit zal nog wel wat tijd vergen vrees ik. Verdere gedachtenkronkels over hoe ik er als vader en man over denk hou ik voor me. Je hebt zelf al gedachtes zat te verwerken denk ik zo.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s