33. Praten

‘Ik wil praten,’ fluisterde ik zo hard mogelijk: ‘Niet later, maar nu!’ Het was zaterdagochtend. Uitslaap-ochtend. Maar ik stond, al aangekleed, voor het grote bed en keek hem recht aan. Langzaam hief hij zijn hoofd van het kussen: ‘Hoezo?’ Ik rolde met mijn ogen en betrapte mezelf erop met opgeheven vinger te staan. Alsof ik een zoon toesprak. Snel zette ik mijn hand in mijn zij. ‘Ik ben het zat om alleen maar te praten, als we bij de therapeut zijn. Dat moet nu toch ook gewoon lukken?!’

Eigenlijk is het best lastig. We leven alle dagen met de kids om ons heen. Zijn druk met werken en de boel coördineren. Er is zelden ruimte voor een persoonlijk gesprek. De oudsten liggen laat op bed en de jongsten halen ons zelfs ’s nachts uit onze slaap. Daarbij wil ik de meiden niet onnodig belasten met de spanningen die er tussen ons zijn. Dus worden diepgaande gesprekken vaak vermeden, zodat de sfeer in huis ontspannen blijft.

‘Ik wil gewoon dat je nú mee naar beneden komt.’ De kinderen waren nog stil. Lagen nog te slapen. Deze kans wilde ik benutten. ‘Hou op, joh! Ga gewoon weg!’ was zijn antwoord. Hij liet zijn hoofd weer zakken en draaide zich om. Even voelde ik me uit het veld geslagen. Was ik verbijsterd. Maar toen rechtte ik mijn rug en besloot door te zetten. Het was toch van de zotten dat we thuis deden of er niets aan de hand was, terwijl bij de therapeut ons leven op de kop stond.

Ik legde mijn hand op zijn schouder. ‘Nu!’, herhaalde ik zachtjes, maar dwingend. Hij schudde mijn hand van zich af: ‘Rot gewoon op!’ hoorde ik hem zeggen. Maar zo makkelijk kwam hij niet van me af. Het werd tijd dat hij ook de noodzaak van praten inzag. ‘Weet je, als je nu niet meekomt om te praten, dan mag jíj vertrekken. Oprotten, zoals jij het noemt!’ Het was lastig mijn stem niet te verheffen. ‘Ga zelf lekker weg!’ mompelde hij nog. Maar ik zag dat ik zijn aandacht had getrokken. Langzaam kwam hij overeind. ‘Als we zelfs niet meer kunnen praten, wil ik je nu vragen je tassen te pakken, het huis te verlaten en nooit meer terug te komen!’ siste ik. Toen sloeg hij het dekbed opzij: ‘Oke, waar wil je het over hebben dan?’

Samen liepen we de trap af. Hij nestelde zich op de bank. Zijn benen opgetrokken. Hij had iets weg van een bange hond . Maar ik voelde me geen baas of winnaar. Nog altijd was ik de verliezer. Want dat het zover tussen ons gekomen was, had ik nooit gewild.

‘Ik zie geen meerwaarde meer in het samen-zijn,’ begon ik rustig mijn relaas. ‘Na alles wat er gebeurd is. Na het gesprek bij de therapeut. Ik zie er geen heil meer in. Ik mis de motivatie om mijn schouders er nog onder te zetten. Na wat jij mijn dochter hebt aangedaan, is alles omlijnt door een zwart randje. Hangt er altijd een donkere wolk boven ons bestaan.’Ik wees hem op de afstand die er tussen ons was ontstaan. Zijn lastige positie die hij binnen het gezin had verworven. Maar ook de financiële schulden, die ik door hem had gekregen. En zelfs de zooi in- en rondom het huis, die ik dagelijks van hem tegenkwam. ‘Ik zie alleen nog maar voordelen in een scheiding. Dat zou alles oplossen,’ zei ik tenslotte.

‘En onze meisjes dan?’ vroeg hij timide. Daar had ik al zo vaak over nagedacht. Voor hen wilde ik nog samen doorgaan. Maar als dat niet zou gaan, dan moesten zij er zo min mogelijk onder lijden. ‘Als wij goede afspraken maken, komt het met hen ook wel goed,’ zei ik heldhaftig. Ik had het ze zo graag willen besparen. Twee apart wonende ouders.

‘Ik wil ze dan wel de helft van de tijd. Co-ouderschap, of zoiets,’ gaf hij te kennen. Dat was heel wat anders dan hoe het nu met de oudste meiden ging. Die zagen hun vader nooit. Werden door hem totaal genegeerd. Hoe anders zou het zijn voor de jongste meisjes. Een goede oplossing. Maar ook een lastige. Het zou betekenen dat ik de meisjes de helft van de tijd zou moeten missen. Dat ik er niet altijd zal zijn, als zij mijn naam zullen roepen. Die gedachte deed pijn. Ik voelde mijn ogen branden. Een traan ontsnapte over mijn wang. Mijn mondhoek trilde.

‘Kom maar!’ zei hij en kwam naast me zitten: ‘Je hoeft je niet groot te houden!’ Hij legde een arm om me heen. Ik verstijfde. Wilde de moed niet verliezen, maar doorzetten. ‘Laat maar, ik red me wel.’ Met mijn mouw veegde ik mijn gezicht weer droog. Ik ging rechtop zitten en zuchtte diep om weer op adem te komen.

‘Ik ben blij dat we zo gesproken hebben,’ zei ik later opgelucht. ‘Ook dat miste ik enorm in onze relatie!’ ‘Dan moeten we dat toch veel vaker doen,’ opperde hij. En het leek alsof hij daardoor toch nog een sprankeltje hoop had terug gevonden.

Advertenties

15 gedachtes over “33. Praten

  1. Meisje,
    Praten? Dat wil hij niet echt hoor!!! Voor jou, of een ander met z’n billen bloot? Het is een man meisje, begrijp dat goed.
    Toen jou tranen kwamen, jaaaaa de agillespees!! Daar zat hij op te wachten. Jou zwakheid dacht hij. Nee, jou zorgzaamheid over jou kindjes. Mag hij alleen bij de kinderen zijn, dat wil je toch zelf niet. Het is toch niet dat je om het materialisme hem in huis houd.
    Jij bent zo dapper meisje, kijk es in de spiegel wie je bent. Moet je eens zien wie daar staat. Kom op voor de kinderen en voor jezelf.
    Een co-ouderschap, is dat uit economische redenen? Laat je goed voorlichten meisje, jij staat in je recht.
    Zolang hij geen schuld of oprecht berouw toont en zo onverschillig tegen jou is, dan is hij geen knip voor de neus waard.
    Het is een man!!!!
    Autistisch, dominant, eigenwijs, voorbeeldig, eigenzinnig, onnadenkend en dom.
    Getver!!! Zal ik dat dan ook zijn😔

    Sterkte meidje, sta naast en achter jou. Kan ik helpen? Vraag!!

    Liked by 1 persoon

    • Tjonge, Skippy, als ik dat zo lees is geen man betrouwbaar. Dus de rest van mijn leven wordt het òf alleen blijven, òf toch maar eens een vrouw proberen.. 😉
      Gelukkig zie ik het zelf niet zo zwart-wit. Geloof ook nog wel dat er wat goede mannen bestaan. Maar dat vind ik op dit ogenblik helemaal niet belangrijk. Dit hoofdstuk is nog niet afgesloten..

      Liked by 2 people

      • Er zijn zoveel lieve en eerlijke mannen, echt wel. Laat je niet ompraten door praatjes, kies een vent die naast en achter jou staat en zeker niet voor jou loopt. Die weg hoef jij niet te wandelen. Neem een man die open en vooral eerlijk is en die zijn er nog wel.
        Ik wil jou levensweg echt niet bekritiseren, maar misschien een helpje geven.

        Ga niet bij de pakken neer zitten.

        Liked by 1 persoon

  2. Zoals gewoonlijk weer heel vaardig en helder geschreven/beschreven. Dit alles kan met horten en stoten heel misschien ook leiden tot een betere relatie dan ooit met je man, doordat via de communicatie over het gebeurde tegelijkertijd andere zaken worden aangepakt die waren blijven liggen en altijd al speelden. Ook omtrent zijn eigen ontwikkeling en problemen. Plus dat het iets doet met je eigen ontwikkeling. Door deze ellende kan toch een zekere groei ontstaan, zowel binnen de relatie als bij de betrokkenen. Something good can come out of something bad. Sterker nog: something good can come out of someone bad and something bad can come out of someone good. Zo is het leven, een bizarre mix van plussen en minnen, van donker en licht, van liefde en haat.

    Wel is het zo dat ik denk dat kinderen, hoe klein ook of hoe druk ook bezig met hun eigen dingen, op non-verbaal niveau aanvoelen dat er toch dingen spelen tussen de ouders, ook al doet men al het mogelijke om weinig te laten merken en de sfeer ontspannen te houden, hetgeen op zich goed is. Zoals de oude Grieken terecht zeiden: onzichtbare harmonie is veel sterker en puurder dan zichtbare harmonie.
    Dus onbewust voelen de kinderen toch veel aan en krijgen ze er meer van mee dan je denkt en werkt het op hen door, onbewust meestal. Alleen, vaak kunnen de kids en pubers dat niet zelf plaatsen en interpreteren, laat staan dat ze het aankaarten.

    Ik kan me zo goed voorstellen dat je bij een eventuele (nette) scheiding je kleinste dochters die paar dagen in de week enorm zult missen en dat je daar geen zin in hebt.
    Wat ik me afvroeg, is of je je man ook wel vertrouwt, zo alleen met die meiden aks hij alleen woont, gezien wat er gebeurd is.
    Ondanks zijn schuldbewustzijn en spijt ben je diep van binnen misschien toch bang voor herhaling. Dat hoeft niet zo te zijn hoor. Hij hoeft niet in herhaling te vallen en jij hebt die vrees wellicht helemaal niet. Maar ik kan me voorstellen dat het een rol zou kunnen spelen in je overwegingen.

    Hoe dan ook, Safea Love, jij maakt mee wat veel mensen meemaken en dat je er zo open en goed over kan berichten, is heel waardevol. Het lijkt me ook weleens heel vervelend als zoveel mensen zich ermee bemoeien en reageren, niet altijd op een manier die prettig is of waar je wat aan hebt. Maar ook daar lijk je goed mee om te gaan. Kun je alvast oefenen als je straks een bekend schrijfster bent en moet dealen met al die aandacht en kritiek van de media, collega’s en lezers.

    Liked by 1 persoon

    • Haha.. wat een prachtig beeld scherts jij daar.. een bekend schrijfster! 😉
      De commentaren zie ik meer als feedback. Iets wat ik in mijn werk ook tegenkom. Dus daar weet ik wel mee om te gaan. Sterker nog, te waarderen zelfs.
      Inderdaad is het vertrouwen geschaad en zou dat misschien ooit nog door de tijd helen. Ik weet het niet.. We wachten af.
      Thanks voor je meelevende reactie.

      Liked by 1 persoon

  3. Oprotten ?!?! Praten ?!?!
    Dat laatste zou ik zeker nog even doen…zodat je hem op een goede manier uit je leven kan krijgen !!
    Mijn meisjes ..als ik die zou hebben ….die zou hij alleen met een begeleider te zien krijgen ..die zou ik echt niet een paar dagen bij dit manneke achter laten …

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s