34. In vertrouwen

‘Het is teveel. Te gecompliceerd. Te zwaar om alleen te dragen,’ waren de woorden van de man op het scherm. We staarden alledrie naar het beeld. Onze therapeut, de vader van de jongste twee en ik. We knikten en wachtten op zijn oplossing.

Onze therapeut had de raad ingeroepen van haar collega. Ze had mijn vertrouwde therapeut van vroeger gevraagd eens mee te denken. Hij was betrokken geweest bij mijn vorige relatie. Had mij destijds door de scheiding geholpen van de vader van de oudste meisjes, die narcistisch was.

Nu hadden we een Skype-sessie met hem. Hij woonde te ver weg om persoonlijk deel te nemen aan het gesprek. Maar de boodschap was over gekomen en zijn conclusie duidelijk.

Teveel. Te zwaar. Te gecompliceerd. Hoe nu verder? ‘Jullie moeten dit niet langer geheim blijven houden. Ga ermee naar mensen, die je in vertrouwen durft te nemen. Praat erover en hoor hun visie aan. Alleen het delen ervan zal al verlichting kunnen geven.’

We spraken af met wie we zouden praten. Het moest in elk geval iemand van beide families zijn. Mijn moeder? Moesten we haar hier nou wel mee belasten? Zijn moeder? Hetzelfde verhaal. Zijn zussen? Mijn zussen?

‘Spreek van te voren af dat je iets te vertellen hebt, maar geen oplossing van hen verwacht,’ was zijn raad. En daarmee zouden we eindelijk het geheim doorbreken.

Het voelde eigenlijk wel prettig. Eindelijk praten over hetgeen me al die jaren al bezig houdt. Eindelijk kunnen uitleggen dat mijn leven helemaal niet zo rooskleurig is als het er uitzag. Niet langer op mijn tenen hoeven lopen om de schijn op te houden.

We spraken af dat ik eerst mijn moeder zou inlichten. En hij zijn zus, omdat het contact met zijn moeder, zonder aanwijsbare reden, op een erg laag pitje was komen te staan. Met deze twee mensen hadden we dan een start gemaakt en konden we zien wat het uit zou werken.

Met de dag werden mijn verwachtingen sterker. Ik hoopte dat mijn moeder en schoonzus toch hun afschuw over het misbruik uit durfden spreken. Dat ze me zouden steunen en me in de gelegenheid zouden stellen mijn plan te trekken. Bereid zouden zijn me eventueel financieel te ondersteunen.

‘Mam, ik moet wat vertellen.. Ik vind het echt heel rot om te zeggen. Maar ik loop er al jaren mee..’ Die ochtend zat ik bij haar aan de keukentafel. Ik voelde hoe mijn lijf begon te trillen. Ik had mijn emoties niet meer onder bedwang en begon te huilen. Tranen biggelden over mijn wangen en even was ik niet in staat om verder te praten..

‘Weet u..,’ snikte ik even later verder. En toen vertelde ik over de dag dat de school van mijn dochter belde. Over het gesprek dat volgde met mijn dochter. Over het misbruik dat had plaatsgevonden. Over de therapiesessies en het wantrouwen. Ik gooide alles eruit. Mijn moeder zuchtte tussen de regels door en haar gezicht stond ernstig.

‘Wat verschrikkelijk voor jullie!’ zei ze uiteindelijk: ‘en nu?’ ‘Mam, ik weet het werkelijk niet! Ik zou niet weten hoe het verder moet..’ ‘Meisje, je verhaal is hier in elk geval in vertrouwde handen. Ik zal er met niemand over praten. Ik durf zelfs je zussen niet in te lichten hierover,’ zei ze uiteindelijk.

‘Enneh.. praat er verder maar met niemand over. Daar heb je toch niets aan.’

Dat bleek wel weer..

Advertenties

23 gedachtes over “34. In vertrouwen

  1. Ik zou zeggen: geef je moeder even de tijd om dit allemaal te verwerken. Zelf heb je er ook best lang over gedaan voor je het haar kon vertellen; voor haar is het ook ingeslagen als een bom waarschijnlijk. Misschien komt ze er zelf nog op terug en anders kun jij haar over een poosje vertellen dat het juist belangrijk voor je is om er wél over te kunnen praten. Je moeder is vast ook nog uit de tijd dat je familiedrama’s voor jezelf hield; tegenwoordig komt er immers veel meer naar buiten. Het is trouwens ook niet aan haar om het je zussen te vertellen, dat kun je beter zelf doen. Waarschijnlijk reageren zij ook heel anders dan je moeder. Maar wel goed dat je het gedaan hebt! Nu doorzetten…

    Liked by 1 persoon

  2. Je moeder komt uit een generatie waar misbruik taboe is. Tot op de dag van vandaag is misbruik taboe. Het moet ontkend en verstopt worden. Je moeder is geschrokken en heeft tijd nodig om dit te verwerken. Heel veel sterkte het komt goed.

    Liked by 2 people

  3. Spreken is in dit geval goud.

    Er over zwijgen maakt alleen maar roestige spijkers.

    Mijn beeldspraak loopt een beetje mank.
    Maar je weet hoe giftig een roestige spijker kan zijn als je er in stapt.

    Delen zal de pijn uiteindelijk verlichten.

    Bemoedigende groet,

    Liked by 1 persoon

  4. Wat hierboven al gezegd is, misschien met de tijd. Maar laat elke verwachting los. Dat je er zo open over schrijft, vind ik meer dan moedig. Zwijgen maakt de put dieper en de stank ondraaglijker. Alle sterkte!

    Liked by 1 persoon

  5. Best wel goed voorstel om iemand in vertrouwen te nemen op deze voorwaarden, misschien brengt het rust.Dat is geen oplossing maar je kunt er wat rationeler over oordelen en -hopeljk samen- een besluit nemen.
    Ik wens je veel sterkte.

    Liked by 1 persoon

  6. Lieve Safae,

    Het is niet normaal dat je vader en moeder je de liefde van je leven hebben ontnomen.
    Het is niet normaal dat je eerste man je mishandelde tot je eindelijk vluchten moest.
    Het is niet normaal dat je tweede man jouw kind misbruikt.

    Ren weg van al deze verschrikkingen, kies voor jezelf.

    Liked by 1 persoon

  7. Goed dat je het nu ook aan iemand anders hebt verteld. Iedereen reageert daar weer anders op. Niet iedereen heeft meteen zijn antwoord klaar, het is ook nogal wat, wat je verteld. Misschien komt ze daar op een ander tijdstip weer bij je op terug.

    Liked by 1 persoon

  8. Als mijn moeder nog zou leven …dan zou ze dik in de negentig geweest zijn..
    Ongeveer zestig jaar geleden nam ze mij bij de hand en ging samen met mij naar het politiebureau om aangifte te doen …
    Ik was vier, en we hadden een meer dan vriendelijke gastarbeider in huis.
    IK was degene die er niet meer over wilde praten…
    Niemand die jou raad kan geven wat te doen….
    Als ik jouw moeder zou zijn en je zou dit aan mij vertellen…dan zou je man toch wel even heel erg ver uit mijn buurt moeten zijn, ik zou hem verbaal de grond in boren !!
    Het zou wel over mijn kleinkinderen gaan….
    Ik weet dat je verhaal ver achter loopt bij je leven nu…hoop toch echt dat je kinderen NU in ieder geval een normaal leven hebben

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s