Gevangen

Een pedofiel is iemand die je alleen in het nieuws tegen komt. Zo’n zielig mannetje, die nergens meer kan wonen. Want niemand wil hem in de buurt.

Een pedofiel herken je meteen. Het is een eigenheimer. Op zichzelf. Zo’n vaag figuur, die haast nooit buiten komt. Een einzelgänger, die je niet snel tegen zult komen.

Dacht ik..

Maar nu weet ik wel beter. Nu weet ik dat een pedofiel veel dichterbij kan zijn, dan je denkt. Dan je hoopt. Dan je wilt. En dat hij niet is te herkennen aan zijn uiterlijk, zijn gedrag of aan zijn leven.

Het kan dus, gewoon, die ene nette vriend zijn. Getrouwd en zelfs vader van kinderen. En hij kan zich dus, zomaar, vergrijpen aan je dochter. Ongestoord. Zonder dat je het door hebt. Omdat jij hem vertrouwt. En hij bewust kiest voor je kleine meisje, die nog niets vertellen kan. Die niet tegenstribbelt, omdat ze niet begrijpt wat er gebeurd.

Niet alleen zij is slachtoffer van deze misselijke daad. Maar ook ik voel me dat. Omdat hij, in míjn huis, aan míjn kind heeft gezeten.

Terwijl hij nu netjes vast zit in een cel, moeten wij leren leven met de wetenschap van wat hij heeft gedaan. En er verder over zwijgen, omdat zelfs zo’n schoft nog recht heeft op wat privacy. Nog recht heeft op een goed leven.

Als je een zwaar ongeluk hebt gehad, dan kun je daar over praten. Als je ernstig ziek bent, vertel je dat gewoon. Als je littekens hebt, kunnen mensen dat zien. Maar slachtoffers van zedendelicten zitten gevangen. Want zeden-misdaden, daar praat je niet over. Dat is te intiem.

En als de dader straks weer vrij rond loopt, zitten de slachtoffers nog altijd gevangen. Vast in hun emoties. Pijn, onmacht en frustratie. Want, terwijl de dader al heel vaak is verhoord en wederhoord, is het slachtoffer vaak nog nooit echt gehoord.

Advertenties